Wszystko zaczęło się od jednej klapki.
Kiedy dom cichnie, wewnątrz przezroczystej komory wciąż dzieje się coś niezwykłego. Pojawia się nowy korzeń, rozwija młody liść, powoli budzi się życie. Fascynuje mnie właśnie ten cichy, niemal niewidoczny proces — kruchy i uporczywy jednocześnie.
Początek tej historii był jednak mniej poetycki. Pewnego dnia zwyczajnie nie chciało mi się kolejny raz ręcznie otwierać i zamykać klapek propagatora. Pomyślałem: dlaczego mała roślina musi czekać, aż znajdę chwilę, żeby poprawić jej warunki?
Tak powstał pierwszy szkic. Potem drugi. Do mechaniki dołączyły pomiary, do pomiarów automatyka, a do automatyki marzenie o czymś własnym. O urządzeniu, które potrafi obserwować środowisko i wspierać życie, nie odbierając hodowcy przyjemności odkrywania.
ATLAS NOCTIS jest zapisem tej drogi: nie gotową obietnicą, lecz żywym eksperymentem. Zapisuję tu pomysły, błędy, kolejne próby i rzeczy, które rodzą się na styku inżynierii i fascynacji roślinami.